محمد بن ادریس شافعی (۱۵۰-۲۰۴ق) دارای شهرت به امام شافعی سومین دانا از فقهای چهارگانه اهلسنت میباشد. صاحب و مالک بن انس (دومی فقید از فقهای چهارگانه اهل سنت) مهم ترین مدرس وی و احمد بن حنبل (چهارمین دانا از فقهای اهلسنت) مهم ترین طلبه وی بودهاند. شافعی، خلفای راشدین را به ترتیب ابوبکر، قدمت، عثمان و علی(ع مسجد قبا مشهد دانسته میباشد.
شافعی دوستدار اهلبیت نبی(ص) و امام علی(ع) بود. وی اشعار مختلفی در وصف و محبت آن ها سروده و وقتی که ذکر فضیلت ها امام علی(ع) جرم اکانت میشد، به ذکر مناقب وی پرداخته میباشد. شافعی در طول هارون عباسی بوسیله تودهای شیعه آدرس مسجد قبا مشهد خوانده شد.
فقه شافعی با وجود سماجت و تأکید بسیار بر حدیث، از طریقهای عقلی نیز استعمال نموده است. فقه وی در دنیا اسلام طرف داران اکثری دارااست و تحت عنوان مجاورتترین فقه اهلسنت به فقه شیعه معرفی رزرو مسجد قبا مشهد گردیدهاست.
نسب
محمد بن ادریس شافعی با اسم بدون نقص «محمد بن إدریس بن عباس بن عثمان بن شافع بن سائب بن عبید بن عبدیزید بن هاشم بن عبدالمطلب بن عبدمناف» میباشد.[۱] اورا قُرشی، مُطلبی و شافعی خواندهاند.[۲] وی همینطور به امام شافعی نیز آوازه دارااست.[۳] نسل وی در عبدمناف با فرستاده اکرم(ص) یکیاز می گردد.[۴] جد شافعی به اسم سائب در نبرد بدر پرچمدار بنیهاشم در سپاه مکه بود و اسیر شد. او برای آزادی پولی را پرداخت کرد و بعد از آن شماره تلفن مسجد قبا مشهد مسلمان شد.[۵]
مامان شافعی «فاطمه» اسم داشت و بنابر قولی از نسل امام علی(ع) بوده میباشد. [۶]
معاشطومار
قبر امام شافعی در قاهره
شافعی در سال ۱۵۰ق در غزه بنا شده در فلسطین چشم به جهان گشود[۷] و در کودکی بابا خویش را از دست بخشید.[۸] در دو سالگی به یاروهمدم مادرش به مکه رفت[۷] و در آنجا رشد کرد.[۹] شافعی در هفت سالگی قرآن را مراقبت کرد و در ده سالگی کتاب «الموطأ» تاثیر صاحب بن انس را محافظت کرد.[۱۰] وی بعد از مدتی به مدینه رفت و کتاب الموطا را از مراقبت برای صاحب و مالک خواند.[۱۱] شافعی تا وفات صاحب در سال ۱۷۹ هجری قمری در مدینه ماند و بعداز آن به یمن رفت.[۱۲]
شافعی سفرهایی به بغداد و مکه داشت.[۱۳] و در سال ۱۹۹ وارد مصر شد، کتابهای بخش اعظمی در آنجا تألیف کرد و به آوازه بسیار رسید.[۱۴] وی پنج سال در مصر معاش کرد و در روز پایان رجب سال ۲۰۴هجری در ۵۴ سالگی[۱۵] در مصر وفات کرد و در به عبارتیجا دفن شد.[۱۶] در حین ایوبیان بر روی قبر شافعی بارگاهی ساختند که به وسیله عموم زیارت می شود.[۱۷]
تحصیلات و اثرها
دانشمندان، شافعی را در فقه، حدیث، ادبیات عرب و شعر بسیار متبحر دانستهاند.[۱۸] بعضا دانشمندان ۱۱۳ کتاب را به شافعی نسبت دادهاند.[۱۴] یاقوت حموی در کتاب معجم الأدباء بیش تر از ۱۲۰ کتاب از شافعی اسم میبرد.[۱۹] کتاب «الأم» مهم ترین و مشهورترین کتاب شافعی میباشد.[۲۰]
صاحب و مالک بن انس از فقهای اربعه اهلسنت، معلم شافعی[۲۱] و احمد بن حنبل از فقهای اربعه اهلسنت، طلبه وی بوده میباشد.[۲۲]
شعر و ادبیات عرب
شافعی در بالا به شعر و ادبیات عرب عشق نشانه بخشید و در دستیابی این دانش کارایی بسیار کرد.[۲۳] وی هفده سال میان خاندان هذیلیان معاش کرد که از فصیحترین قبائل عرب به شمار میرفتند و در جستجوی شعر و لغت، سفری به یمن نیز داشت.[۲۴] شایستگی وی موجب شد تا در شعر و شیوایی صحبت رویش اکثری داشته باشد.[۲۴]
شافعی شعر نیز میسرود. وی در شعر خویش به بعضا مفاهیم خاص فقاهتی پرداخته میباشد. همینطور اشعاری راجع به اهلبیت رسول نیز از وی وجود دارااست. شافعی اشعار بخش اعظمی در خصوص مفاهیم اخلاقی سروده میباشد.[۲۵]
شافعی خویش را شعر سرا نمیدانست و معتقد بود در شرایطیکه شعر در شأن علماء بود وی شاعرتر از «لبید» شعر سرا مشهور عرب میبود.[۲۶]
فقه و حدیث
شافعی در بالا به شعر و ادبیات عرب عشق و علاقه آرم بخشید. البته بعد از وقایعی به فقه عشقمند گردیده و به یادگیری فقه پرداخت.[۲۷] وی در مکه نزد مسلم بن خالد زنجی مفتی تعالی مکه، فقه را فراگرفت. آنگاه به مدینه رفته و فراگیر صاحب و مالک بن انس یکی فقهای اربعه اهل سنت شوید.[۲۱] شافعی تا وفات صاحب در سال ۱۷۹ق در مدینه باقی ماند و بعداز آن به یمن رفت.[۲۸]
شافعی در یکی سفرهایش به بغداد با محمد بن حسن شیبانی که دوست ابوحنیفه بود، یار شد و با طرزهای فکری و دینی حنفی نیز آشنا گشت و توانست از آن در فقه خویش استعمال نماید.[۲۹]
شافعی برای خریدن حدیث به شهرهای متعدد هجرت میکرد.[۳۰]
محمد بن ادریس شافعی (۱۵۰-۲۰۴ق) دارای شهرت به امام شافعی سومین دانا از فقهای چهارگانه اهلسنت میباشد. صاحب و مالک بن انس (دومی فقید از فقهای چهارگانه اهل سنت) مهم ترین مدرس وی و احمد بن حنبل (چهارمین دانا از فقهای اهلسنت) مهم ترین طلبه وی بودهاند. شافعی، خلفای راشدین را به ترتیب ابوبکر، قدمت، عثمان و علی(ع مسجد قبا مشهد دانسته میباشد.
شافعی دوستدار اهلبیت نبی(ص) و امام علی(ع) بود. وی اشعار مختلفی در وصف و محبت آن ها سروده و وقتی که ذکر فضیلت ها امام علی(ع) جرم اکانت میشد، به ذکر مناقب وی پرداخته میباشد. شافعی در طول هارون عباسی بوسیله تودهای شیعه آدرس مسجد قبا مشهد خوانده شد.
فقه شافعی با وجود سماجت و تأکید بسیار بر حدیث، از طریقهای عقلی نیز استعمال نموده است. فقه وی در دنیا اسلام طرف داران اکثری دارااست و تحت عنوان مجاورتترین فقه اهلسنت به فقه شیعه معرفی رزرو مسجد قبا مشهد گردیدهاست.
نسب
محمد بن ادریس شافعی با اسم بدون نقص «محمد بن إدریس بن عباس بن عثمان بن شافع بن سائب بن عبید بن عبدیزید بن هاشم بن عبدالمطلب بن عبدمناف» میباشد.[۱] اورا قُرشی، مُطلبی و شافعی خواندهاند.[۲] وی همینطور به امام شافعی نیز آوازه دارااست.[۳] نسل وی در عبدمناف با فرستاده اکرم(ص) یکیاز می گردد.[۴] جد شافعی به اسم سائب در نبرد بدر پرچمدار بنیهاشم در سپاه مکه بود و اسیر شد. او برای آزادی پولی را پرداخت کرد و بعد از آن شماره تلفن مسجد قبا مشهد مسلمان شد.[۵]
مامان شافعی «فاطمه» اسم داشت و بنابر قولی از نسل امام علی(ع) بوده میباشد. [۶]
معاشطومار
قبر امام شافعی در قاهره
شافعی در سال ۱۵۰ق در غزه بنا شده در فلسطین چشم به جهان گشود[۷] و در کودکی بابا خویش را از دست بخشید.[۸] در دو سالگی به یاروهمدم مادرش به مکه رفت[۷] و در آنجا رشد کرد.[۹] شافعی در هفت سالگی قرآن را مراقبت کرد و در ده سالگی کتاب «الموطأ» تاثیر صاحب بن انس را محافظت کرد.[۱۰] وی بعد از مدتی به مدینه رفت و کتاب الموطا را از مراقبت برای صاحب و مالک خواند.[۱۱] شافعی تا وفات صاحب در سال ۱۷۹ هجری قمری در مدینه ماند و بعداز آن به یمن رفت.[۱۲]
شافعی سفرهایی به بغداد و مکه داشت.[۱۳] و در سال ۱۹۹ وارد مصر شد، کتابهای بخش اعظمی در آنجا تألیف کرد و به آوازه بسیار رسید.[۱۴] وی پنج سال در مصر معاش کرد و در روز پایان رجب سال ۲۰۴هجری در ۵۴ سالگی[۱۵] در مصر وفات کرد و در به عبارتیجا دفن شد.[۱۶] در حین ایوبیان بر روی قبر شافعی بارگاهی ساختند که به وسیله عموم زیارت می شود.[۱۷]
تحصیلات و اثرها
دانشمندان، شافعی را در فقه، حدیث، ادبیات عرب و شعر بسیار متبحر دانستهاند.[۱۸] بعضا دانشمندان ۱۱۳ کتاب را به شافعی نسبت دادهاند.[۱۴] یاقوت حموی در کتاب معجم الأدباء بیش تر از ۱۲۰ کتاب از شافعی اسم میبرد.[۱۹] کتاب «الأم» مهم ترین و مشهورترین کتاب شافعی میباشد.[۲۰]
صاحب و مالک بن انس از فقهای اربعه اهلسنت، معلم شافعی[۲۱] و احمد بن حنبل از فقهای اربعه اهلسنت، طلبه وی بوده میباشد.[۲۲]
شعر و ادبیات عرب
شافعی در بالا به شعر و ادبیات عرب عشق نشانه بخشید و در دستیابی این دانش کارایی بسیار کرد.[۲۳] وی هفده سال میان خاندان هذیلیان معاش کرد که از فصیحترین قبائل عرب به شمار میرفتند و در جستجوی شعر و لغت، سفری به یمن نیز داشت.[۲۴] شایستگی وی موجب شد تا در شعر و شیوایی صحبت رویش اکثری داشته باشد.[۲۴]
شافعی شعر نیز میسرود. وی در شعر خویش به بعضا مفاهیم خاص فقاهتی پرداخته میباشد. همینطور اشعاری راجع به اهلبیت رسول نیز از وی وجود دارااست. شافعی اشعار بخش اعظمی در خصوص مفاهیم اخلاقی سروده میباشد.[۲۵]
شافعی خویش را شعر سرا نمیدانست و معتقد بود در شرایطیکه شعر در شأن علماء بود وی شاعرتر از «لبید» شعر سرا مشهور عرب میبود.[۲۶]
فقه و حدیث
شافعی در بالا به شعر و ادبیات عرب عشق و علاقه آرم بخشید. البته بعد از وقایعی به فقه عشقمند گردیده و به یادگیری فقه پرداخت.[۲۷] وی در مکه نزد مسلم بن خالد زنجی مفتی تعالی مکه، فقه را فراگرفت. آنگاه به مدینه رفته و فراگیر صاحب و مالک بن انس یکی فقهای اربعه اهل سنت شوید.[۲۱] شافعی تا وفات صاحب در سال ۱۷۹ق در مدینه باقی ماند و بعداز آن به یمن رفت.[۲۸]
شافعی در یکی سفرهایش به بغداد با محمد بن حسن شیبانی که دوست ابوحنیفه بود، یار شد و با طرزهای فکری و دینی حنفی نیز آشنا گشت و توانست از آن در فقه خویش استعمال نماید.[۲۹]
شافعی برای خریدن حدیث به شهرهای متعدد هجرت میکرد.[۳۰]
رزرو مسجد قبا مشهد برای برگزاری مراسم